Jerspective : 036

” Only Few Can Listen to The Silence Flowers Speak “

வாழ்க்கையின் ஓட்டத்தில் அவை மௌனமாய் பேசுவதை யாரும் கேட்பதில்லை. இன்னமும் குறிப்பாக சொல்ல வேண்டும் எனில் … கேட்க யாருக்கும் நேரமில்லை !

அப்படி என்னதான் பேசிவிடும் பூக்கள் ?

நிகழ்காலம் பற்றி படித்துக்கொண்டே இருக்கிறீர்கள். நிகழ்காலத்தில் முழுமையாக வாழ்ந்து, முழுமையாய் சிரித்து … உங்களுக்கு அருகிலேயே காத்திருக்கிறோம். ஆனால் எங்களை படிக்க உங்களுக்கு நேரமில்லாது …எங்கோ சென்று, யாரையோ சந்தித்து, ஏதேதோ புத்தகங்களை படித்து, யார் யாரோ சுவாமிஜிகளை பார்த்து … நிகழ்காலத்தில் வாழ்வது பற்றி … புரிய முயற்ச்சிக்கிறீர்கள். ஏன் எங்களை நீங்கள் கவனித்து படித்து புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பது இல்லை ? நாங்கள் இலவசம் என்பதாலா ?

எங்களிடம் எங்களுக்கு பிடித்த விடயமே அன்றன்று வாழ்ந்து அன்றன்று மறைவது தான் ! ஆகையால் எங்களுக்கு …நோய்கள் வருவது இல்லை ! எங்களின் இரத்தம் எந்த அழுத்ததிற்கும் வளைவது இல்லை. இதயக் கோளாறுகள் வருவது இல்லை. நாங்கள் நாங்களாகவே வாழ்ந்து மடிகிறோம். எங்களுக்கென்று மருத்துவமனைகள் கிடையாது. அதை நீங்கள் கவனிக்கிறீர்களா ?

நாங்கள் சாட்சிகளாகவே வாழ்ந்து சாட்சிகளாகவே மறைகிறோம். மனிதர்களின் மகிழ் நினைவுகளில் நாங்கள் இருப்போம். துக்க நினைவுகளில் நாங்கள் இருப்போம். காதல் நினைவுகளில் நாங்கள் இன்னமும் நெருக்கமாக இருப்போம். ஆனால் எங்கும் எதையும் நாங்கள் பேசியது இல்லை. எங்களை வைத்து மனிதர்கள் தங்களை பற்றி பேசிக்கொண்டு இருப்பார்கள். நாங்கள் ஒரு உணர்வின் Representatives. அவ்வளவே. அந்த சாட்சியுடன் மறைந்து போவோம்.

இப்படியெல்லாம் பூக்கள் வாழ்வதால் தான் நாம் பூக்களை தேர்ந்து எடுக்கிறோம். சில பூக்களின் கம்பீரம் எனக்கு மிக பிடிக்கும். குறிப்பாக செம்பருத்தி. சில பூக்களின் அழகு – குறிப்பாக ரோஜா. சில பூக்களின் வடிவம் – பவழ மல்லி. பூக்கள் நம் வாழ்வில் நம்முடன் பயணித்துக் கொண்டே இருக்கின்றன. நம்முடன் பயணிக்கும் மனிதர்களுக்கும் பூக்களுக்கும் ஒரே ஒரு வித்தியாசம் தான் !

ஆம். அவை அன்றன்று வாழ்ந்து அன்றன்று .. மறைபவை.

நாம் ? மறைவே இல்லை என்ற எண்ணத்தில் .. என்னென்னவோவெல்லாம் செய்து கொண்டு இருக்கிறோம்.

யோசிப்போம்.